Por que comemos de máis?
Comida e evolución
Unidade 5
Comida e evolución
• Avaliación inicial
Tipos de dietas
• Sabes que tipos de dietas son estas?
– Dieta omnívora.
– Dieta carnívora.
– Dieta vexetariana:
• Veganis...
As enfermidades da opulencia
• As enfermidades metabólicas e cardiovasculares
constitúen a principal causa de morte nos pa...
Comida e evolución
• Os mecanismos que
regulan a fame
Os mecanismos que regulan a fame
• O sistema límbico é o
responsable da fame, a
sede, a resposta á dor,
os niveis de prace...
Os mecanismos que regulan a fame
• Funcións do cerebelo:
– Asóciase a actividades motoras
iniciadas noutras partes do sist...
Comida e evolución
• Comida e evolución
humana
Comida e evolución humana
• Os Australopithecus (A.
anamensis, A. afarensis,
A. africanus, A.
bahrelghazali, A. garhi, A.
...
Comida e evolución humana
• Podemos asimilar a súa dieta á
alimentación branda e rica en
hidratos de carbono que hoxe teñe...
Comida e evolución humana
• Os homínidos cambiamos pouco a
pouco a nosa dieta case
exclusivamente vexetariana por
outra co...
Comida e evolución humana
• No xacemento de Trincheira
Elefante da Serra de Atapuerca hai
evidencias de que fai máis dun
m...
Comida e evolución humana
• No nivel TD10 da Gran Dolina temos
documentados varios campamentos
de entre 300.000 e 400.000 ...
Comida e evolución humana
• Os neandertais habitaron rexións
xélidas en Europa central, pero
tamén climas máis benignos no...
Comida e evolución humana
• Cos neandertai o emprego do
lume fíxose cotián. As melloras
que proporciona o lume na
tecnolox...
Comida e evolución humana
• Un dos maiores éxitos
evolutivos do Homo
sapiens é a versatilidade
e amplitude das nosas
dieta...
Comida e evolución humana
• Fai 30.000 años, as poboacións de
H. sapiens perfeccionaron os seus
sistemas técnicos. O utill...
Comida e evolución humana
• Os grupos productores dO Holoceno
comenzaron paulatinamente a
incorporar alimentos ata entón
d...
Comida e evolución humana
• Coa producción de alimentos as
poboacións concentráronse en certos
lugares, creándose grupos l...
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
Unidade 5 Por que comemos de máis?
of 30

Unidade 5 Por que comemos de máis?

Published on: Mar 4, 2016
Published in: Education      
Source: www.slideshare.net


Transcripts - Unidade 5 Por que comemos de máis?

  • 1. Por que comemos de máis? Comida e evolución Unidade 5
  • 2. Comida e evolución • Avaliación inicial
  • 3. Tipos de dietas • Sabes que tipos de dietas son estas? – Dieta omnívora. – Dieta carnívora. – Dieta vexetariana: • Veganismo. • Vexetarianismo estricto. • Lacto-vexetariana. • Ovovexetariana. • Lacto-ovo-vexetariana. • Apivexetarianismo. • Pescovexetariana. • Crudiveganismo. • Semivexetariano. • Que tipos de dietas empregaron os primeiros homínidos?
  • 4. As enfermidades da opulencia • As enfermidades metabólicas e cardiovasculares constitúen a principal causa de morte nos países desenvolvidos. Sabes en que consisten: – A diabetes mellitus? – A obesidade? – A hiperlipemia ou dislipemia? – A aterosclerose? – A hipertensión? – O Síndrome X ou Síndrome Metabólico? • E os transtornos alimentarios como a bulimia e a anorexia?
  • 5. Comida e evolución • Os mecanismos que regulan a fame
  • 6. Os mecanismos que regulan a fame • O sistema límbico é o responsable da fame, a sede, a resposta á dor, os niveis de pracer, a satisfacción sexual e o comportamento agresivo, e regula as funcións automáticas do organismo e activa as respostas emocionais.
  • 7. Os mecanismos que regulan a fame • Funcións do cerebelo: – Asóciase a actividades motoras iniciadas noutras partes do sistema nervioso. – Contribúe ao control dos movementos voluntarios proporcionándolles precisión e coordinación. – Regula e coordina a contracción dos músculos esqueléticos. – Controla os impulsos necesarios para levar a cabo cada movemento, apreciando a velocidade e calculando o tempo que se necesitará para alcanzar un punto desexado. – Axuda a predecir as posicións futuras das extremidades. – É esencial para o mantenemento da postura e o equilibrio polas súas conexións kinestésicas e vestibulares.
  • 8. Comida e evolución • Comida e evolución humana
  • 9. Comida e evolución humana • Os Australopithecus (A. anamensis, A. afarensis, A. africanus, A. bahrelghazali, A. garhi, A. sediba) vivían no leste e o sul de África e consumían de forma habitual follas e froitos, pero tamén tubérculos, raíces, invertebrados e vertebrados de pequeno tamaño.
  • 10. Comida e evolución humana • Podemos asimilar a súa dieta á alimentación branda e rica en hidratos de carbono que hoxe teñen os chimpancés e gorilas. Os seus ósos e dentes fálanos dunha dieta máis ou menos omnívora fai máis de tres millóns de anos. A forma e o microdesgaste dos seus dentes así como o funcionamento das súas mandíbulas e estruturas craneais para a masticación así o testemuñan. Os Australopitecos frecuentaban tanto bosques de ribeira e entornos forestais como áreas máis abertas adaptando a súa alimentación aos recursos dispoñibles en cada zoa, como sucede na actualidade cos gorilas e chimpancés.
  • 11. Comida e evolución humana • Os homínidos cambiamos pouco a pouco a nosa dieta case exclusivamente vexetariana por outra con máis contido en proteínas e graxas de orixen animal e iniciamos un proceso para lograr unha inteligencia cada vez máis complexa e única entre os primates. Desta maneira, o incremento do tamaño cerebral esixiu convertirse nun omnívoro, pero para obter carne e graxa había que ser máis intelixente. Así que ter un cerebro máis grande convertiuse nunha ventaxa evolutiva.
  • 12. Comida e evolución humana • No xacemento de Trincheira Elefante da Serra de Atapuerca hai evidencias de que fai máis dun millón de anos xa se practicou o canibalismo. • Pero é no nivel TD6 da Gran Dolina onde mellor está documentado este comportamento ancestral. Os restos atopados nese nivel permiten constatar que fai 900.000 anos nove individuos da especie Homo antecessor, sete deles menores de 13 anos e os outros dos de entre 15 e 18 anos, foron consumidos por outros humanos. Posteriormente, os seus restos foron abandonados mixturados cos doutros animais que tamén foron consumidos, xunto aos utensilios líticos que se empregaron para procesar os cadáveres.
  • 13. Comida e evolución humana • No nivel TD10 da Gran Dolina temos documentados varios campamentos de entre 300.000 e 400.000 anos de antigüidade que evidencian que estes homínidos tamén practicaban a caza de grandes mamíferos. No nivel TD10-2 en concreto a presa dominante dos homínidos foi o bisonte. Estas poboacións do Pleistoceno medio poseían unha tecnoloxía máis avanzada e eficaz (Modo 2), e comenzaron a desenvolver novas tácticas de caza a media distancia, mellorando o éxito das cacerías. Así, no xacemento alemán de Bilzingsleben se conservaron lanzas fabricadas en madeira que serían utilizadas polos H. heidelbergensis para cazar mamíferos de mediano ou grande tamaño Dente de Homo heidelbergensis
  • 14. Comida e evolución humana • Os neandertais habitaron rexións xélidas en Europa central, pero tamén climas máis benignos no Mediterráneo e o Próximo Oriente. • Para sobrevivir en ambientes tan dispares a súa dieta tivo que adaptarse aos recursos disponibles en cada rexión. Nas rexións frías a carne constituía o recurso básico, como mostran os estudos isotópicos, complementada con vegetais sempre que estes estiveran dispoñibles. En contraste, nas rexións costeiras do Mediterráneo explotábanse recursos mariños como diferentes invertebrados, tartarugas, etc.
  • 15. Comida e evolución humana • Cos neandertai o emprego do lume fíxose cotián. As melloras que proporciona o lume na tecnoloxía, así como noutras actividades sociais son moi coñecidas. Nas preparacións culinarias, o lume aumentou a dixestibilidade dos alimentos e fixo comestibles algúns que ata o momento non podían consumirse, permitindo así un mellor aproveitamento dos seus nutrientes. Isto podemos coñecelo polos evidentes sinais que deixa o lume sobre os ósos de animais consumidos e a presencia de fogares nos xacementos neandertais.
  • 16. Comida e evolución humana • Un dos maiores éxitos evolutivos do Homo sapiens é a versatilidade e amplitude das nosas dietas. Recoñecemos ás poboacións do final do Pleistoceno como cazadores recolectores do Paleolítico superior, que coñecían moi ben o seu entorno.
  • 17. Comida e evolución humana • Fai 30.000 años, as poboacións de H. sapiens perfeccionaron os seus sistemas técnicos. O utillaxe dos cazadores paleolíticos enriqueceuse con novas ferramentas, armas e proxectiles, non só en pedra senón tamén en óso, asta ou marfil que obtiñan das presas cobradas. Esta tecnoloxía (Modo 4) posibilitou avanzadas modalidades de caza a longa distancia favorecendo o abatimento de presas de gran tamaño, asegurando unha morte máis rápida do animal e o cobro da peza en menor tempo.
  • 18. Comida e evolución humana • Os grupos productores dO Holoceno comenzaron paulatinamente a incorporar alimentos ata entón descoñecidos nas súas dietas aínda que seguiron utilizando os recursos tradicionais, explotados durante longo tempo. • A domesticación de prantas e animais supuso unha verdadeira revolución na subsistencia humana ao permitir dispoñer dunha maior cantidade de alimentos. As novas formas da agricultura e a gandería consistían na producción propia de alimentos vegetais e animais. Este salto cualitativo nos hábitos alimentarios ocurriu de forma independente en varios puntos do planeta.
  • 19. Comida e evolución humana • Coa producción de alimentos as poboacións concentráronse en certos lugares, creándose grupos ligados a uns recursos productivos máis estables. Iníciase a sedentarización. As sociedades organízanse en torno a uns poboados e incipientes aldeas que, pouco a pouco, fóronse adueñando de certos recursos, establecendo uns lazos sociais baseados no poder e o control sobre os territorios de maneira individual ou familiar. Isto trouxo consigo un crecemento demográfico, enfrentamentos polo control dos alimentos e diferenzas no acceso aos mesmos así como a aparición de algunhas enfermidades carenciais (avitaminose, escorbuto, beriberi, pelagra) e hambrunas nos periodos de escasez.