Annapurna.
Góra kobiet
Wybrane cytaty z książki
Arlene Blum
„Annapurna stała się dla
mnie metaforą ważnych,
a zarazem trudnych do
osiągnięcia celów. Ich
realizacja uświadamia
nam, ja...
„Czy można być „silną
liderką” w grupie
dziesięciu silnych
kobiet, które chcą
mieć wpływ na
podejmowanie
decyzji?”
„Jako naukowiec mam
tendencję do
rozpatrywania problemu
ze wszystkich stron.
Rozważam wszystkie
dostępne możliwości i
nawe...
„W Nepalu decyzje musiały być
podejmowane szybko i pewnie,
ponieważ w wysokich górach
niezdecydowanie może być fatalne
w s...
„Nieustannie uczyłam się odgrywać
rolę liderki ekspedycji. Dość dobrze
opanowałam takie umiejętności jak
powściągliwość w ...
„Kiedy zawinięta w śpiwór gawędziłam
z przyjaciółkami, po raz pierwszy
poczułam, że bycie liderem nie jest aż
takie złe. D...
„Jako liderka miałam
podejmować decyzje,
jednocześnie biorąc pod
uwagę zdanie każdej
osoby z zespołu. Było to
możliwe, ale...
„Usiadłam na ścieżce i rozpłakałam się.
Czułam mieszaninę poczucia triumfu, ulgi, że
przeszłam przez niebezpieczny stok po...
„W roku 1978 grupa trzynastu kobiet pojechała do Nepalu, by
wspiąć się na Annapurnę, jedną z najtrudniejszych do zdobycia
...
of 10

"Annapurna. Góra kobiet" Arlene Blum - wybrane cytaty

Wybrane cytaty z książki Arlene Blum "Annapurna. Góra kobiet". To jedna z najinteligentniejszych książek na temat himalaizmu i fascynujący opis zarządzania grupą indywidualistek. Książka znalazła się na liście magazynu „Fortune” – The 75 Smartest Business Books We Know, zaś „National Geographic Adventure Magazine” wybrał ją jako jedną ze 100 najlepszych przygodowych książek wszech czasów.
Published on: Mar 4, 2016
Published in: Travel      
Source: www.slideshare.net


Transcripts - "Annapurna. Góra kobiet" Arlene Blum - wybrane cytaty

  • 1. Annapurna. Góra kobiet Wybrane cytaty z książki Arlene Blum
  • 2. „Annapurna stała się dla mnie metaforą ważnych, a zarazem trudnych do osiągnięcia celów. Ich realizacja uświadamia nam, jaki mamy potencjał i pomaga wydobywać z nas na powierzchnię wszystko to, co najlepsze. Wciąż wiele jest na świecie „Annapurn”, czekających by się na nie wspiąć.”
  • 3. „Czy można być „silną liderką” w grupie dziesięciu silnych kobiet, które chcą mieć wpływ na podejmowanie decyzji?”
  • 4. „Jako naukowiec mam tendencję do rozpatrywania problemu ze wszystkich stron. Rozważam wszystkie dostępne możliwości i nawet po podjęciu decyzji w nieskończoność się martwię, czy miałam rację.”
  • 5. „W Nepalu decyzje musiały być podejmowane szybko i pewnie, ponieważ w wysokich górach niezdecydowanie może być fatalne w skutkach. Mogłam przewidzieć różnice zdań wśród uczestniczek wyprawy i to, że przy podejmowaniu decyzji będę bombardowana argumentami ze wszystkich stron. Wiedziałam, że muszę wtedy uważnie słuchać, podjąć decyzję i – co najtrudniejsze – przestać o niej myśleć. Musiałam zaakceptować fakt, że czasami mogę się mylić.”
  • 6. „Nieustannie uczyłam się odgrywać rolę liderki ekspedycji. Dość dobrze opanowałam takie umiejętności jak powściągliwość w wydawaniu opinii i dążenie do kompromisu, teraz jednak widziałam, że te cechy nie zawsze wystarczają do skutecznego przewodzenia grupie. Do tego potrzeba mi jeszcze było cech właściwych dowódcy w wojsku i powoli zmierzałam w tym kierunku. Problem polegał jednak na tym, by nie przekroczyć tu granicy (…) Ekspedycja potrzebowała silnego przywódcy, ale oczywiście nie dyktatora.”
  • 7. „Kiedy zawinięta w śpiwór gawędziłam z przyjaciółkami, po raz pierwszy poczułam, że bycie liderem nie jest aż takie złe. Do tej pory często czułam się, jakbym miała na kurtce wyszytą szkarłatną literę „L”, która w pewnym sensie odgradzała mnie od innych. Teraz byłam bardzo szczęśliwa, że jestem częścią tej grupy. Chociaż Annapurna wydawała się ogromna i lodowata, to dzielenie się doświadczeniami i wzajemne zrozumienie jednoczyło nas – czułam, że stałyśmy się grupą, która mogła podołać temu wyzwaniu.”
  • 8. „Jako liderka miałam podejmować decyzje, jednocześnie biorąc pod uwagę zdanie każdej osoby z zespołu. Było to możliwe, ale niezwykle trudne. W tym przypadku moja decyzja została zaakceptowana – jednak za bardzo wysoką cenę.”
  • 9. „Usiadłam na ścieżce i rozpłakałam się. Czułam mieszaninę poczucia triumfu, ulgi, że przeszłam przez niebezpieczny stok po raz ostatni, oraz zmęczenia napięciem. Jednak była to przede wszystkim świadomość, że miejsce kobiet w istocie jest na szczycie – po latach planów i przygotowań w końcu wspięłyśmy się na Annapurnę.”
  • 10. „W roku 1978 grupa trzynastu kobiet pojechała do Nepalu, by wspiąć się na Annapurnę, jedną z najtrudniejszych do zdobycia gór ziemi. Do tej pory na ośmiotysięczniki wspinali się tylko mężczyźni. Wiele osób – zresztą obojga płci – uważało, że kobietom po prostu brakuje sił, umiejętności i odwagi, czyli cech niezbędnych do takiej wspinaczki. Jednak pomimo burz, lawin, a nawet strajku szerpów udało się wejść na pokryty lodem szczyt. Wyprawa przeszła do historii jako pierwsza amerykańska i zarazem pierwsza kobieca ekspedycja na dziesiątą co do wysokości górę świata. Napisałam tę książkę, by opowiedzieć o tym, jak i dlaczego wspięłyśmy się na Annapurnę. Pragnę także sama, patrząc z perspektywy czasu, lepiej zrozumieć wyzwania, które podejmowałam wtedy jako liderka grupy.” Arlene Blum

Related Documents